شمارهٔ ۹

۵ بیت

شب رفته ایم در سر زلف توچون صبازلفت به تاب گفت که درویش مرحبا

چشمش بغمزه گفت چرا دیر آمدیبکداختم چو آب ز الطاف بوالوفا

دیدم عیان بدیده او آن جمال رااو بدنهان نشسته چو مردم بچشم حا

جانرا بکشت چشمش و در حال زنده کردآخر بخنده های شکر بار جان فزا

لب بر لبم نهاد و زبان دردهان منمی خورد و مست از لب خود داد بوسها