شمارهٔ ۷

۵ بیت

ما نمی بینیم جز ذات خداگر نمی بینی تو خود با ما بیا

ما و من جز اختیاری بیش نیستصادق و کاذب بود صوت و ندا

بگذر از تقلید کانجا ظلمت استهست در تحقیق صد نور و صفا

من انی گفت در سید نگرتا شنیدم آیت ثم استوا

دیدمش چون ماه تابان نیمه شبگفت آن سلطان که کوهی مرحبا