شمارهٔ ۶۴
سواد اعظم آن خال سیاه استسواد الوجه او آنجا گواه است
ز عکس خال آن خورشید رخسارفراوان داغها در جان ما هست
بر آن دانه و آن خط و خالشز سوز سینه ما دود آه است
لبش از خون دلها می خورد میاز این دو چشم مستش در نگاه است
ز خورشید جمالش سوخت جانهاولی در سایه زلفش پناه است
به اسماء و صفات ذات بیچونکه آدم مظهر سر اله است
بسوزان خرمن پندار کوهیتعین با یقین چون باد و کاه است