شمارهٔ ۴۲

۷ بیت

آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفتخود را چو مه ز دور بهر جانمود و رفت

یک خنده کرد از لب لعل عقیق رنگخون دلم ز دیده گریان گشود و رفت

در فکر آن دهان که دل ما چو موی شدادراک و هوی و علم و خرد هر چه بود رفت

بیت الله است دل که در او غیر دوست نیستجانم بیاد قامت او در سجود رفت

چندان بیاد شمع رخش سوختم که بازتا آسمان ز سوز دلم آه و دود رفت

جانم چو دید بر رخ او خال عنبریندر آتش فراق دلم همچو عود رفت

کوهی ز غیب رست و ز پندار وهم نیزشکر خدا که جان و دلش در شهود رفت