شمارهٔ ۳۵
همسایه آفتاب ماه استهمسایه آدمی اله است
در جان و تن تو آب حیوانچون مردم دیده در سیاه است
در ملک وجود غیر حق نیستدر دعوی ما خدا گواه است
دیدم به درون دیده او رااز دیده دیده در نگاه است
جسم تو ز خاک و جان ز خورشیدخورشید میان خاک راه است
زان سوخت ز آفتاب رویشدر سایه زلف او پناه است
کوهی همه شب چو شمع بر مادر گریه زار و سوز و آه است