شمارهٔ ۲۳۲

۵ بیت

گر شبی آنماه با زلف پریشان آمدیذره ذره از رخش خورشید تابان آمدی

گر نبودی آدم از آئینه ذات خدااینهمه نور و صفا در قلب انسان آمدی

آفتاب روی آنمه گر همی کردی طلوعازرخش سنگ سیه لعل بدخشان آمدی

دل نمی دانست او را در زمین و آسمانیار اگر دامن کشان در صورت جان آمدی

گر نبودی گریه کوهی چو ابر نوبهاربلبل بیدل چرا در باغ نالان آمدی