شمارهٔ ۲۲۷
گفت رحمان با حمد عربیسبقت رحمتی علی غضبی
ساخت کارش مسبب الاسبابدل او ساخت پیشه بی سببی
باده روح را بجان مینوشدل قدح دان چو شیشه حلبی
نور پاکت ز نور احمد داننفس کافر ز فعل بو لهبی
چون جگر شد کباب ز آتش عشقخون دل خور چو باده عنبی
کوهیا در صفات و ذات قدیمبودهای پیشتر ز ام و ابی