شمارهٔ ۲۲۲

۵ بیت

در تو حیرانم که چونم ساختیچار عنصر را بهم پرداختی

وز دل و ز دیده ی ما ای حبیبخویشتن را دیده و بشناختی

قلب مؤمن گفته عرش من استآمنی و عرش را بنواختی

خود شراب و شاهد و ساقی شدیزان چو شمعم در میان بگداختی

کوهیا روزی که قالب ساختندسگ شدی واسب را می تاختی