شمارهٔ ۲۰۸
مه ما هست چارده سالهشد از او شیخ و شاب در ناله
آسمانسوخت ز آتش خورشیدهست در منقل جهان ناله
دل ز خال وصال او برداشتمحنت و درد عشق را ژاله
تا رسیدم بوصل آن مه دوشبود خورشید و چرخ در ناله
کوهیا در سرای آن گل رویآمد از سنگ و خاک او لاله