شمارهٔ ۲۰۶
هست اوجان من وجان همهجان چه باشد بلکه جانان همه
جامه جان را چو در پوشید یارسربرآورد از گریبان همه
با رخ و زلف خود آن بت روز و شبتازه دارد کفر و ایمان همه
آیت ایکو کثیرا را بخوانخندد او بر چشم گریان همه
مهوشان از حسن او دزدیده اندروی او خورشید تابان همه
جمله اشیا صوت و حزفی بیش نیستحفظ او بردوستداران همه
ناله میکن کوهیا چون مست حقدر میان آه سوزان همه