شمارهٔ ۱۹۷

۸ بیت

دلا از خویش شو پنهان و میرودرون دیده چون انسان و میرو

برآور سر ز خاک جمله ذراتچو خورشید فلک تابان و میرو

چو آن یار سبک روح مجرددر آورد چشم این خلقان و میرو

چوعشق ذات پاک حی بیچونچو ما عاشق شو و حیران و میرو

نداند غیر او او را دیگر کسخدا را با خدا میدان و میرو

در آور باغ همچون ابروانشروان شو در گل و ریحان و میرو

سحرگاهان حدیث درد خود راچوبلبل پیش او میخوان و میرو

برا کوهی چو خورشید از پس کوهحدیث من رانی خوان و میرو