شمارهٔ ۱۶۲

۶ بیت

باشد ز سرو قد تو خرم های باغدر گلستان ز روز تو برگ و نوای باغ

چون خاک آستان تو فردوس جنت استبخشد نسیم از سر کویت عطای باغ

تا داد غنچه زر بصبا و گره گشادقمری و عندلیب چمن شد گدای باغ

از وصل خویش تا گل صد برگ جانبدادآمد بگوش جمله مرغان صلای باغ

باغ دل است گلشن مستان صبحدمباشد ز جام باده صافی صفای باغ

کوهی اگر چه از چمن و باغ فارغ استگفت این غزل چو بلبل دستان سرای باغ