شمارهٔ ۱۴۸

۷ بیت

آن ماه در آمد از درم دوشاز زلف دو حلقه کرده درگوش

گفتا که نمیکنم سلامتاما چو تو کرده ای فراموش

این گفت و نقاب را برانداختاز روی چو ماه و زلف مه پوش

بر خاک فتادم و طپیدماز باده وصل گشته بیهوش

گفتم بنمایمت بعالمگفتا که مرا به خلق مفروش

آنگاه سرم ز خاک برداشتلب بر لب من نهاد و خاموش

کوهی چوبشب کشید زلفشخورشید نمود از مه روش