شمارهٔ ۱
ای ماه و مهر پیش رخت مانده از ضیاسروِ سهی به پیش قد تو شده دو تا
پیغمبران به زیر لوای تو ساکنندخوانده است کردگار تو را نام، مصطفی
الهام از جلیل رسد بر تو و پیاماز جبرئیل، ای سر سرخیل انبیا!
منظور از خلقت تو بود کایزد آفریدجن و ملک و آدم عالم و ما سوا
دریوزه گرد درگه تو هست جبرئیلنازل به شأن تو شد از ایزد انّما
خلق دو عالم از تو شفاعت کنند طلبمجموع راست پایه جود تو متکّا
ما روی مسکنت به در تو نهادهایمآیا بود که گوشهٔ چشمی کنی به ما؟
گر تو نظر کنی به گدا، پادشه شودور از نظر بیفکنی، سلطان شود گدا
دارم امید بندگی از حضرت تو آنکدر روز رستخیز شفاعت کنی مرا
یوسف به مدح همچو تو شاهی دهان گشودلیکن در آفتاب چه دهد پرتو سها؟