شمارهٔ ۸۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: سترا۷ بیت

یا رب، که داد آینه آن بت پرست راکو دید حسن خویش و زما برد دست را

خون می خورد، به سینه درون می رود،بلاستیارب، که راه می دهد آن ترک مست را

دیوانه بتان نکند رو به کعبه، زانکتعظیم کعبه کفر بود بت پرست را

جانا، نرفتنی ست چو دلها ز زلف توچندین گره چه می زنی آن زلف شست را

مخرام ازین نمط که به شهر از خرامشتبر جا نماند یک قدم اهل نشست را

چندین چه غمزه می زنی از بهر کشتنمصید تو زنده نیست مکن رنجه شست را

خسرو چو جان نیافت به عشق تو مرد نیستزین ره به خون دیده چه شویی تو دست را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه معشوقه‌اش اشاره می‌کند که مانند یک بت پرست، به زیبایی خود آگاهی دارد و عاشقانه‌ای عمیق را تجربه می‌کند. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که به او راهی بدهد تا به عشق و مستی معشوقش نزدیک شود. او همچنین به تضاد بین پرستش کعبه و عشق به بت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که دیوانگان عشق نمی‌توانند به کعبه روی آورند. در نهایت، شاعر به زلف و چهره معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که آنقدر در غم عشق غرق شده که با وجود رنج، نمی‌تواند از عشق دست بکشد. شاعری که در عشق دچار شده و از شدت عشق، به مرگ نزدیک است.