شمارهٔ ۸۵۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: نید۷ بیت

ای همرهان که آگه از آن رفته منیدگمره شدم، برید و بر آن راهم افگنید

نامه کنید سوی ویم تا بدو رسمخاکسترم کنید و بر آن خط پراگنید

بر خاک من رسید و پس از مرگ هر گیاهکورانه بوی وی بود از بیخ بر کنید

ای طالبان وصل، ز ما دور، کز فراقما چاک سینه ایم و شما چاک دامنید

ای تائبان عشق، یکی دیدنش رویددانم که زاهدید، اگر توبه بشکنید

جانان یکی بس است که میرند بهر اوگویی نه اید زنده چو یک جان به یک تنید

خسرو که سوخته دل او پس دلش دهیدوان دل که سوخته نبود آتشش زنید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و درد فراق عشق می‌پردازد. شاعر به دوستانش اشاره می‌کند که از حال او آگاهند و از گمگشتگی‌اش سخن می‌گوید. او از آنها می‌خواهد که نامه‌ای به محبوبش بنویسند و خاکسترش را بر آن خط بپاشند. شاعر بیان می‌کند که با مرگش، بوی محبوبش از ریشه‌ها و خاکش پراکنده است. او به دوری عاشقان از محبوبشان اشاره می‌کند و فراق را دردناک می‌داند. در نهایت، شاعر با اشاره به "جانان" و عشق، می‌گوید که عشق واقعی تنها یک بار دیده می‌شود و در این راستا، دل سوخته او را می‌طلبد.