شمارهٔ ۷۸۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: شد۷ بیت

ای که بر من جور تو بسیار شدزاریم بشنو که کارم زار شد

من که اندر سر جنونی داشتمخاصه سودای تو با آن یار شد

تا لبت بر نقطه جان خط کشیدنقطه جان من از پرگار شد

تا تو دست و پا نهادی حسن رانیکوان را دست و پا بیکار شد

دوش پنهان می کشیدم زلف توچشم مستت ناگهان بیدار شد

از عزیزی مردم چشم منیگر چه در چشم تو مردم خوار شد

خسرو از ابروی خود سازد کمانپس به پیش خسرو خاور کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوقش سخن می‌گوید. او از درد و رنج حاصل از عشق می‌گوید و توضیح می‌دهد که چگونه جنون عشق او را در بر گرفته است. وقتی که معشوق لبش را بر جان او می‌کشد، او دیگر نتوانسته تحمل کند و در اثر زیبایی‌های او، اطرافیانش بی‌کار و ناامید می‌شوند. او همچنین از لحظاتی یاد می‌کند که در خفا به زلف معشوق نگاه می‌کند و چشمان مستش ناگهان بیدار می‌شود. شاعر به نوعی از ضعف خود در برابر زیبایی معشوق پرده برمی‌دارد و به تأثیرات آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به شکل استعاری به ابروی معشوق اشاره می‌کند که مانند کمانی است که خسرو می‌سازد و زیبایی او را توصیف می‌کند.