شمارهٔ ۷۷۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انینمود۸ بیت

روی خوبت آفت جانی نموددیده را صد گونه حیرانی نمود

غنچه کوچک دهن پیش لبتچون که رو بگشاد زندانی نمود

چشم او بنمود زلفت را به منمست بد ناگه پریشانی نمود

کافران را بر دل من دل بسوختبس که چشمت نامسلمانی نمود

لعل تو انگشتری خط را سپرددیو را ملک سلیمانی نمود

آینه بودی و زنگارت گرفتروی کس را بیش نتوانی نمود

خواستم دی از لبت بوسی، لبتخنده ای بنمود و پنهانی نمود

دید خسرو کاین سخن نزدیک نیستروز بنشست و ثناخوانی نمود

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره زیبایی و تاثیر آن بر جان انسان است. شاعر از حیرت و شگفتی ناشی از زیبایی معشوق سخن می‌گوید و اینکه چگونه چهره‌اش دل را می‌سوزاند و دل‌تنگی و بی‌قراری به وجود می‌آورد. از غنچه‌ای سخن می‌گوید که با باز شدن دهنش، حالتی زندانی به خود می‌گیرد. او از جذابیت زلف معشوق و خشم کافران که از چشم او بر دلش داغ می‌زند، می‌گوید. از تأثیر لعل معشوق و مقاومت در برابر دیوانگی نیز صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به تصویری از خود در آینه اشاره می‌کند و اشتیاق برای بوسیدن لب معشوق را بیان می‌کند، و می‌گوید که این کلمات در نظر خسرو نزدیک به حقیقت نیست و او روزی را به ثناخوانی می‌گذراند.