شمارهٔ ۷۷۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انهکرد۷ بیت

باز یاد آن شبم دیوانه کردکان پسر با من به خواب افسانه کرد

شد خراب این دیده و سلطان حسناز کجا منزل درین ویرانه کرد؟

کم مبادش مویی، ار چه زلف رابهر آزار دل من شانه کرد

شمع مهمان داشت چون پروانه رامرغ بریانش هم از پروانه کرد

جان من آن آشنا، گویی توییکو مرا از جان خود بیگانه کرد

من نمی دانم که چون باشد پریشکل تو باری مرا دیوانه کرد

از دل خسرو چه پرسی حال، کوقبله را در کار این بتخانه کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد آن شب افسانه‌ای می‌افتد که با پسری دیوانه‌کننده ملاقات کرده است. او از زیبایی و تأثیر آن پسر بر دل خود توصیف می‌کند و می‌گوید که چگونه آن پسر دلش را آزار داده و احساس دیوانگی به او می‌دهد. شاعر به هنرمندی شمع و پروانه نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش به آن آشنا وابسته است. در نهایت، او از حال خسرو (نماد عشق و زیبایی) می‌پرسد و این عشق را به بتخانه‌ای تشبیه می‌کند که در آن روح و دل او در تعارض است. به طور کلی، شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و تأثیر زیبایی بر روح انسان است.