شمارهٔ ۷۶۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابافتاد۷ بیت

چشم مست تو که دی بر من بیتاب افتادتو نیفگندی، از آلودگی خواب افتاد

غمزه تیز به پیرامن چشمش گوییتیغ خون است که در مهچه قصاب افتاد

مشتبه می شود قبله ز رویت، چه کنم؟که ز ابروی تو چشمم به دو محراب افتاد

دل به دریای جمال تو به بازی می گشتعاقبت سوی زنخ رفت و به گرداب افتاد

کار من از پی زلف تو پس آمد، چه کنم؟مثلم قصه شاگرد رسن تاب افتاد

زلف تو می نگذارد که ببینم رویتیارب این شب ز کجا بر سر مهتاب افتاد؟

آب خسرو همه بر روی زمین ریخته شداز چو تو یار که گردنده به دولاب افتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با حسرت و عشق عمیق نسبت به محبوب سروده شده است. شاعر از زیبایی‌های چشمان معشوقش صحبت می‌کند و تاثیر آن بر دل و جانش را توصیف می‌کند. او به شدت تحت تاثیر نگاه و غمزۀ معشوق قرار دارد و این احساساتش را همچون تیغی تیز می‌داند. شاعر در تلاشی ناامیدانه برای نزدیک شدن به محبوب، دچار سردرگمی و درد می‌شود. همچنین، به توصیف زلف‌های معشوق که مانع دیدنش می‌شود، پرداخته و در پایان به شکوه و حسرتی از فقدان و جدایی اشاره می‌کند. این شعر مملو از استعاره‌ها و نمادهای عاشقانه است که عواطف شدید را به تصویر می‌کشد.