شمارهٔ ۷۶۱
نه به بالای خوشت سرو خرامان رویدنه به سیمای رخت لاله نعمان روید
نه به ذوق لب لعل تو توان یافت شکرنه به شکل دهنت پسته خندان روید
با همه حسن و طراوت چو گل روی تو نیستآن گل تازه که در روضه رضوان روید
سرو بالای ترا خاصیتی هست ز لطفکه نهال خوش او در چمن جان روید
گر تو خود بگذری، ای سرو، سمن بوی، به باغزیر خاک قدمت لاله و ریحان روید
ز غم نرگس سیراب توام جسم ضعیفچو گیاهی ست که در راه بیابان روید
قدم از کوی تو من بازنگیرم هرگزگر همه رهگذرم خنجر و پیکان روید
تا دو یاقوت لبت خسرو بیچاره بدیدهمه از دیده او لعل بدخشان روید