شمارهٔ ۷۳۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبازامد۶ بیت

عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمدوز پس عمری آن جان جهان باز آمد

ره ده، ای دیده و خار مژه را یک سو کنکه خرامان و خوش آن سرو روان باز آمد

جان من چشم از آنگه که به روی تو فتادجز تو در غیر توان دید؟ از آن باز آمد

باز نامد دل من، گر چه به کویت صدبارشادمان رفت و به فریاد و فغان باز آمد

هر کسم گویم باز آی ازان تا برهیگر دل این است که دارم نتوان باز آمد

بنده خسرو که ز تو دیده بپوشید و برفتچون میسر نشدش، ناله کنان باز آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بازگشت عشق و جان تازه‌ای صحبت می‌کند که پس از مدتی دوری به زندگی او بازگشته است. او از چشم خود درخواست می‌کند که به زیبایی معشوق نگاه کند و در عین حال از درد جدایی سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که دیگر قادر به دیدن چیزهای غیر از معشوق نیست و دلش با وجود دردها و فریادها همچنان به عشقش تعلق دارد. او همچنین به حالتی اشاره دارد که گرچه بارها به ملاقات معشوقش رفته، اما موفق به رسیدن به او نمی‌شود. در نهایت، شعر ابراز حالتی عمیق از عشق و longing (آرزو و خواستن) را نشان می‌دهد.