شمارهٔ ۷۲۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: لنکند۸ بیت

چه کند دل که جفای تو تحمل کندکه اگر جان طلبی، بنده تامل نکند

واجب است ار دهن غنچه بدوزند به خارتا در ایام جمالت سخن گل نکند

هر که را چشم به رخسار گلی سرخ شده استشاید ار عیب سیه رویی بلبل نکند

کوه غم گشتم و آن می کشم از هر مویتکه سر مویی از ان گونه تحمل نکند

دم به دم سوخت اسیری که شکیبا نبوددر به در گشت اسیری که توکل نکند

زین دم سرد حذر تا نکند آن بر توکه دم باد خزان با گل و سنبل نکند

نگذرد خیل خیال تو به چشم من، اگردیده بر آب ز سنگین تن من پل نکند

کار خسرو بشد از دست، تو دانی، گفتمتا خیال تو درین کار تغافل نکند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. او از سختی‌های دل‌تنگی و ناتوانی در تحمل جفای معشوق سخن می‌گوید و این‌که حتی جانش را هم برای او می‌دهد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که گاه باید حتی غنچه (که باید خوشبو باشد) را به خار دوخت تا در روزهای زیبایی او، گل نگوید. هم‌چنین بیان می‌کند که هجران و اندوه او به حدی است که مانند کوهی از غم گشته و تحمل هیچ‌گونه رنجی را ندارد. شاعر از صبر و شکیبایی می‌گوید و این‌که بدون توکل نمی‌توان به امید چیزی بود. در نهایت، او به خیال و یاد معشوق اشاره دارد و می‌خواهد که این خیال او را آزار ندهد. در کل شعر بیان‌گر عمق عشق و رنج ناشی از آن است.