شمارهٔ ۶۸۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اریکشد۹ بیت

هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشدوین دل بدروز من سوی جفا کاری کشد

وقتی، ار این زارمانده دل به باغی خوش کنمموکشان بازم غمش در کنج دیواری کشد

راز آن بت با که گویم چون مسلمانی نماندکز تن این بت پرستی کهنه زناری کشد

محرم عاشق بود غمگین تر از عاشق بسیتندرستش مشمر آن کو رنج بیماری کشد

ماه در محمل چه داند، از گرانی دلم؟زحمت اشتر کسی داند که او باری کشد

ای به خواب خوش بگویم با تو از شبهای خویشغم مباد این سرمه را در چشم بیماری کشد

گفتیم بار دگر کن پیش خوبان دگرنیست این سوزن که از پای دلم خاری کشد

چند تن در مسجد و دل گرد کوی شاهدانخرم آن کو آشکارا باده با یاری کشد

آستان بوس خرابات است خسرو را هوسکین مصلا خدمتی در پیش خماری کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به بیان احساسات عاشقانه و عذابی که شخص از جفا و جدایی می‌کشد، می‌پردازد. شاعر از دل زخم‌دیده‌اش و کشش به زیبایی‌ها در بهار صحبت می‌کند، اما در عین حال، به ناامیدی و غم خود نیز اشاره دارد. او از راز عشق و مشکلاتی که با آن روبرو است، می‌گوید و تأکید می‌کند که درد عاشقانی که با غم‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، بیشتر از دیگران است. همچنین، ارتباط با طبیعت و وضعیت درونی خود را با دقت توصیف می‌کند و به عطر عشق و غم ناشی از جدایی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و هوس به خرابات، جایی است که می‌تواند آرامش‌ بخش باشد.