شمارهٔ ۶۷۱
از دل غمگین هوای دلستانم چون رودیا سر سودای آن سرو روانم چون رود
تا توانایی بدم، بار غمش بردم به جانخود کنون عشقش ز جان ناتوانم چون رود
از دلم نیش جفایش گر رود، نبود عجبلذت دشنام او هرگز ز جانم چون رود
غمزه قصاب او می ریزدم خون، شاکرمجای شکرست، این شکایت بر زبانم چون رود
بعد مردن، گر شوم خاک و تنم گردد غبارداغ مهر او ز مغز استخوانم چون رود
گر ز پا افتم دران کوی و رود تیغم به سرزینقدر از دل غم آن دلستانم چون رود
قد یارم از نظر گه گه رود خسرو، ولینقش روی او ز چشم خونفشانم چون رود