شمارهٔ ۶۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ادداد۷ بیت

دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد دادجان گریبان پاره کرد و خویش را بر باد داد

ترسم از پرده برون افتم چو گل، کاین باد صبحزان گلستانها که روزی با تو بودم یاد داد

جز خرابی نامد اندر جانم از بنیاد عشقگر چه هر دم دیده خون تو درین بنیاد داد

پیش ازین اباد بود این دل که مستی در رسیدوین صلای صوفیان در خانه آباد داد

مشنو، ای حاکم، ز ما دعوی خون بر یار خویشکشتگان عشقبازی را نشاید داد داد

چون نوازد خوبرو آنگه کشد، خود فتنه بودساغر شیری که شیرین بر کف فرهاد داد

من نشسته هر دم و از دیده خون پیش افتدمبین دل خون گشته خسرو را چه پیش افتاد داد؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از یادآوری بوی گل و خاطرات شیرین آن با محبوبش سخن می‌گوید و می‌افزاید که عشق باعث پاره شدن جان او شده است. او از ترس افتادن در پرده‌ای که می‌تواند یادآور گذشته باشد، نگران است و به این نکته اشاره می‌کند که عشق تنها خرابی را برای او به ارمغان آورده و دیگر خبری از آبادانی دلش نیست. همچنین، شاعر بر این باور است که دعوی عشق و محنت‌های آن را نمی‌توان به راحتی بیان کرد و در نهایت به حالتی می‌رسد که در آن دچار فتنه و التهاب ناشی از عشق شده است.