شمارهٔ ۶۴۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ینکردهاند۷ بیت

شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اندالتماس همت از دل‌های مسکین کرده‌اند

پاکبازان سر کوی خرابات فنادر مقام سرفرازی خشت بالین کرده‌اند

سنگسار لعنت جاوید مر ابلیس رااز برای کوری چشمان خودبین کرده‌اند

آهوی چین را جگر در نافه سودا بسوختتا حدیث سنبل زلف تو در چین کرده‌اند

جلوه فرهاد بین کز غیرت آن خسرواننام خود نقش نگین لعل شیرین کرده‌اند

حلقه زلف تو دارد هر شبی در گوش دلگر چه او را حلقه‌ای از ماه و پروین کرده‌اند

زاهدان تسبیح می‌خوانند و خسرو نام دوستذکر هر کس آنچنان باشد که تلقین کرده‌اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از مولانا درباره تلاش و فداکاری شهسوارانی است که قلعه دین را فتح کرده‌اند و از دل‌های مسکین طلب همت کرده‌اند. او پاکبازانی را توصیف می‌کند که در کوی خرابات به مقام سرفرازی دست یافته‌اند. همچنین به سرنوشت ابلیس اشاره می‌شود و اینکه سنگسار لعنت او برای چشم‌های خودبین انجام شده است. شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید، از آهوهای چین که در عشق زلف معشوق بسوخته‌اند و جلوه‌های فرهاد را در عشق نسبت به خسروان بیان می‌کند. در نهایت، مولانا به زاهدان اشاره می‌کند که با خواندن تسبیح، نام دوست را ذکر می‌کنند و می‌فرماید که هر کس به آن چیزی توجه می‌کند که به او تلقین شده است.