شمارهٔ ۵۹۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ناید۸ بیت

گر دلبر من بر من آیددل در بر و روح در تن آید

شبها ز هوا گرفته ام بازوقت است که در نشیمن آید

ترسم که در انتظار رویشرویم به نماز خفتن آید

شد موسم آنکه در گلستانبلبل به نوا به گفتن آید

ابر آب زند ز دیده بر خاکفراش صبا به رفتن آید

وز ناله مرغ و گریه ابرگل خندد و در شکفتن آید

ساقی کشد انتظار بلبلتا باز گلی به گلشن آید

چون شمع ستاده ام به یک پاپروانه اگر به کشتن آید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتظار محبوب خود می‌پردازد و احساسات عمیقش را بیان می‌کند. او از روزها و شب‌هایی که در انتظار روی محبوبش است صحبت می‌کند و می‌گوید که این انتظار باعث خستگی و نگرانیش شده است. با اشاره به زیبایی طبیعت و فصل شکوفایی گل‌ها، او نگران است که در این انتظار به خواب بربیفتد. در نهایت، او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که برای پروانه‌ای که ممکن است به قربانی آن تبدیل شود، ایستاده است. شعر به طور کلی احساسی از اشتیاق و زیبایی‌های عاشقانه را منتقل می‌کند.