شمارهٔ ۵۶۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ننداند۹ بیت

دلم جز کوی تو مسکن نداندتماشای گل و گلشن نداند

هر آن نظارگی کان روی بیندبه پای خود ره مسکن نداند

به هر چشمی دریغ است آن چنان رویکه نامحرم در او دیدن نداند

چو جرعه ریخت هجران خون من، وایکه آن ساقی مرد افگن نداند

گر آن بدخشم را دریابی، ای بادبگویی آنچنان کز من نداند

فرو خور آه را، ای جان و می سوزکه دود ما ره روزن نداند

برو، ای سر، تو هم با عقل دلگیرکه ما مستیم و عقل این فن نداند

حدیث درد با افسردگان نیستکه این ره دل شناسد، تن نداند

خدایا، دوست کامش دار، هر چندکه درد خسرو آن دشمن نداند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و رنج جدایی صحبت می‌کند. او به شدت به معشوق خود وابسته است و هیچ جایی جز کوی او را نمی‌تواند تصور کند. زیبایی معشوقش قابل مشاهده نیست و فقط کسی که لیاقت دارد می‌تواند آن را ببیند. شاعر از درد هجران و خون‌ریزی دلش می‌نالد و از باد می‌خواهد که حالم را به معشوق برساند. او می‌گوید که با وجود مستی و عشق، عقل نمی‌تواند درد او را درک کند و دردش به کسانی که مانند او افسرده هستند، نمی‌رسد. در پایان، از خدا می‌خواهد که خواسته‌های دوستش را برآورده کند، حتی اگر دشمن او این درد را درک نکند.