شمارهٔ ۵۵۶
سوار من که ره در سینه داردزبان پر مهر و دل پر کینه دارد
خیال اسپ او، شطرنج بازیهمه با استخوان سینه دارد
ز سم بوسیدن شکر دهانانسمند او به پا شیرینه دارد
ازین پس ما و درویشی، چو درویشهوس پوشیدن پشمینه دارد
کند بر ما جفاها و نداندکه حق صحبت دیرینه دارد
ازین مه نیست امروزینه این جورکه دل بر دوستان پر کینه دارد
دل خسرو به پا مالد نترسدمگر پا بر سر گنجینه دارد