شمارهٔ ۵۳۰
کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟که رویت دیدم و اقبال رو داد
به هر جانب همی رفتم ز مستیکه ناگه چشم مستت بر من افتاد
لبت همشیره شد با جان شیرینبدانگونه که عشق و فتنه همزاد
مگردان روی، گر چه من خرابمکه بوده ست این خرابه وقتی آباد
بگردان روی از من، گر توانیکه من پا بستم و تو مرغ آزاد
تو نازک چون ز افغانم نرنجیکه از فریاد کوه آید به فریاد
نصیحت گو، تو درد من ندانیکه من در بسملم، تو مرغ آزاد
بدم چندین، چو خاکستر شد این دلکه گرما خوردگان را خوش بود باد
چو با جان خواست رفتن یادش، ای دلرها کن تا بمیرم هم درین یاد
به کویش خاک شد بیچاره خسروفدای خاک پای آن صنم باد