شمارهٔ ۴۸۳
حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کردصد زاهد دین، بسته زنار توان کرد
دیوانه شود زنده، ولی خلق بمیرندگر نقش جمال تو به دیوار توان کرد
آن تیز نگه کردن تو جانب عشاقنیشی ست کز آن صد جگر افگار توان کرد
داری چو هوس بردن دل، پیش در تودلها بتوان بردن و انبار توان کرد
عشق چو تویی، گر چه که سوزنده بلایی ستکاری ست که جان در سر این کار توان کرد
آن دم که بگرییم ز هجران تو با خویشماتم زده ای چند در آن یار توان کرد
بر خسرو بیچاره ز اندوه دل خویشبر مورچه گر کوه گران بار توان کرد