شمارهٔ ۴۷۹

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ارنمیپرسد۵ بیت

دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسداحوال دل پر خون دلدار نمی پرسد

می پرسم و می جویم در هر نفسی صد باراو در همه عمر خود یک بار نمی پرسد

یار از سر یاریها با ما سخنی می گفتامسال به دشنامی چون پار نمی پرسد

بیمار تب هجرم آن ماه طبیب مندردا که طبیب من بیمار نمی پرسد

گر یار نمی پرسد خسرو چه کند آن را؟شاه است و گدایان را از عار نمی پرسد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و درد ناشی از غیبت محبوبش اشاره می‌کند. او lament می‌کند که محبوبش حتی از حال و احوال او نمی‌پرسد و در حالی که او در هر لحظه به یاد اوست، محبوب در تمام عمرش یک بار هم به او توجه نکرده است. با وجود سخنان محبت‌آمیز گذشته، امسال تنها دشنامی از او شنیده می‌شود. شاعر به بیماری ناشی از فراق اشاره دارد و ناراحتی خود را از اینکه محبوبش حتی حالش را نمی‌پرسد، ابراز می‌کند. در انتها، او به قدرت اجتماعی اشاره می‌کند و اینکه محبوبش به وضعیت کسانی مثل او که گدای عشق هستند، توجهی ندارد.