شمارهٔ ۴۷۶

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: انهتونبود۷ بیت

آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبودوان موی چه بندد دل، گر شانه تو نبود

آنکو سر تو دارد، پس از سر خود ترسددیوانه خود باشد، دیوانه تو نبود

خواب اجلم گیرد از غایت بیخوابیگر مونس من هر شب افسانه تو نبود

محروم ترین مرغم، خال لب خود بنماحسرت نخورم باری، گر دانه تو نبود

از سینه برون کردم آتش زده جان خودتا سوخته دردی همخانه تو نبود

از شعله چه ترسانی، ای شمع دل، ار جانمدوزخ نکند لقمه، پروانه تو نبود

دیوانه بقا ندهد ده روزه برات جانگر خسرو مسکین را پروانه تو نبود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و وابستگی شاعر به معشوق پرداخته است. شاعر می‌گوید که معشوقش چنان اهمیت دارد که بدون او هیچ چیز برایش ارزشمند نیست؛ نه دل، نه موی، و نه حتی زندگی. او به تنهایی و درد ناشی از جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی خوابش هم از شدت بی‌خوابی و نبود معشوق مختل شده است. شاعر احساس می‌کند که زندگی‌اش بدون معشوق بی‌معناست و حتی آتش درونش نیز به خاطر نبود او شعله‌ور شده است. در نهایت، او به حالت دیوانگی خود به خاطر عشق اشاره دارد و این عشق را حتی مقدس‌تر از همه چیز می‌داند.