شمارهٔ ۴۵۳
چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماندغم هجران ز حد بیرون، درونم شاد کی ماند
مکن عیب، ار بنالد جان چو نقد تن همه بردیکسی کش خانه غارت گشت بی فریاد کی ماند
ملامت بیهده ست آزادگان را بر سر کویتکسی کان روی بیند از بلا آزاد کی ماند
دلی داری که دردی نازموده ست از بلا هرگزمن ار چه درد خود گویم، بران دل یاد کی ماند
خرابی هاست بر جان من از دست خیال توچو سلطان تیغ کین برداشت، ملک آباد کی ماند
در آن دم کز کرشمه ناز در سر می کند شیرینصبوری در دل شوریده فرهاد کی ماند
به قلاشی و رسوایی چه جای طعن بر خسرو؟چو عشق افتاد در سر، عقل را بنیاد کی ماند