شمارهٔ ۴۴۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: رگردد۸ بیت

کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گرددتعالی الله چگونه خونش اندر چشم تر گردد

که گوید حال من پیشت، کجا یاد آورد سلطان؟ز سرگشته گدایی کو به خواری در به در گردد

بیابان گیرم از غم هر دم و مهمانی زاغانکه از خون‌های چشمم روی صحرا پر جگر گردد

خیالت گر در آب آید کند آب حیات آن رابدان‌گونه که هم در وی خیالت جانور گردد

گل رویت نزارم کرد زان گونه که این تن رااگر آسیب بوی گل رسد، زیر و زبر گردد

اگر نازم به وصل، آخر نگاهی سوی مسکینینظر بازی رها کن تا مقابل باز برگردد

سیه‌روزی چو من کی روشنی بیند چنین، کاینکشبم تاریک و از دود دلم تاریک‌تر گردد

سرت گردیده خسرو بر سر کوی تو سرگردانبدین حیلت مگر با عاشقانت سر به سر گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز انسانی می‌پردازد که به عشق و معشوقش دچار است. شاعر در جستجوی معشوق خود، شب‌ها را به غم و اندوه می‌گذرانند و در دل طوفان احساساتش نسبت به او، خواب و آرامش را از دست داده است. او از خود می‌پرسد چگونه ممکن است خونش در چشمانش تر شود و حالش به یاد سلطان و مقام او بیفتد. شاعر خود را همچون گدایی می‌بیند که در کوی محبوبش به ذلت و خواری می‌افتد. این شخص از درد و غم، به بیابان پناه می‌برد و دیدن زاغان را به مهمانی نزدیک‌تر می‌سازد. او آرزو می‌کند که خیال معشوقش در آب زنده‌ای به وجود آید و جانش را پر کند. همچنین، به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که چطور وجودش می‌تواند او را زیر و زبر کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که با وجود سیه‌روزی‌اش، وجود و نور معشوقش می‌تواند جهان او را روشن کند. در آخر، او به سرگردانی خود در جستجوی معشوقش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با عاشقانش هم‌دردی کند.