شمارهٔ ۴۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکرا۷ بیت

هنگام آشتی ست بت خشمناک رادل خوش کنیم لذت روحی فداک را

از خشم بود تا به سر ابرویش گرهمن زان شکنجه ساخته بودم هلاک را

خوش وقت آنکه گفت مرا پای من ببوسشرمنده وار بوسه زد این بنده خاک را

جانا، مبر ز بنده از این پس که بر درتکرده ست پر زخون جگر صحن خاک را

بس کز برای آشتی چون تو جنگجویآورده ام شفیع شهیدان پاک را

چند از مژه اشارت لطفم، ندانی آنکسوزن ستان بود جگر چاک چاک را

خوشنود اگر به جان شود آن دوست، خسرواعاشق به خویش ره ندهد ترس و باک را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره آشتی و تسلیم در برابر معشوق، حتی پس از تجربیات تلخ و دردناک است. شاعر از زخم‌هایی که از خشم معشوق بر دلش نشسته، سخن می‌گوید و از لحظه‌ای که معشوق پایش را می‌بوسد، خوشحال می‌شود. وی از معشوق می‌خواهد او را از خود دور نکند، زیرا عاشق به خاطر عشقش رنج‌ها را تحمل کرده است. شاعر به زیبایی و عمق احساسات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق، حتی در سختی‌ها، ارزشمند است و هیچ ترس و باکی در پی عشق وجود ندارد.