شمارهٔ ۴۰۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویت۷ بیت

چه وزن ماه سما را برابر رویتکه آفتاب فلک نیست هم ترازویت

برابری نکند با تو آفتاب، اگرهزار بار برابر کنند با رویت

دو زلف تو ز پس گوشهات دانی چیست؟دو زاغ، لیک از آن کمان ابرویت

ز تشنگان لبت شربتی دریغ مدارکنون که آب لطافت روانست در جویت

شب فراق درازست، من، نمی دانمکه مبتلای شبم یا از آن گیسویت

شبم چگونه نباشد دراز از هجرانکه هیچ می نتوانم گسست از مویت

برون جه از کف غم، خسروا، چو تیر از شستکمان عشق مکش، نیست چون به بازویت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به زیبایی و عظمت محبوب خود می‌پردازد و او را برتر از آفتاب و هر چیز دیگر می‌داند. او به زلف‌های محبوبش که شبیه به دو زاغ سیاه هستند اشاره می‌کند و از لب‌هایش خواستار نوازش است. شاعر احساس تنهایی و فراق را تجربه می‌کند و نمی‌داند که آیا او در شب غم خود غرق شده یا این که جذابیت گیسوی محبوبش او را اسیر کرده است. در نهایت، او از درد عشق و جاذبه‌ای که محبوبش دارد، سخن می‌گوید و حسرتی به دل دارد که نمی‌تواند از عشق خود جدا شود.