شمارهٔ ۳۸۲
بهار آمد و گلهای بوستان بشکفتبه خوش دلی و طرب روی دوستان بشکفت
بدان صفت که گل از باد نشکفد به چمنز باده باده کشان را بهار جان بشکفت
به دیده پرس که آبش چو آب در غلطیدز می چو عارض خوبان دلستان بشکفت
گل از شراب بدانسان که بشکفد در جامبه کوی دوست گل از خون عاشقان بشکفت
بتان بترس قدم می نهند بر لالهکه همچو شعله آتش به بوستان بشکفت
ز بس که غنچه دم بسته از صبا دم زددرون پوست نگنجید و در زمان بشکفت
چنان که گل به خوی مصطفی شکفت به خاکرخم ز سوزن خاک ره بتان بشکفت
نسیم مشک جهان گیر شد، چو خسرو راز یاد مدحت تو غنچه در دهان بشکفت