شمارهٔ ۳۶۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اباست۷ بیت

گل ز رخساره تو بی آب استمه ز نظاره تو بیتاب است

مژه های کژ دلاویزتکجه های دکان قصاب است

با خیال تو مردم چشممگاه هم خانه گاه هم خواب است

امشبی کامدی به خانه منشمع را می کشم که مهتاب است

گر گذاری ببوسم ابرویتبهر تعظیم را که محراب است

ای دل خسته، غرق خون از توهمچو هسته میان عناب است

غرق شد ز آشناییت خسروزانکش از دیده تا به لب آب است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که شاعر به شدت مجذوب اوست. او زیبایی چهره و چشم‌های آن شخص را با طبیعت و جزئیات مختلف مقایسه کرده و نشان می‌دهد که عشق و دلبستگی‌اش چقدر عمیق است. شاعر بیان می‌کند که این عشق او را بی‌تاب کرده و از احساساتش سخن می‌گوید، گاهی او را به خواب و گاهی به نشستن در کنار محبوب دعوت می‌کند. همچنین نوشته شده که احساسات این عشق همچون شمعی می‌سوزد و او را به ستایش ابروهای محبوب می‌کشاند. در نهایت، شاعر به عمق اندوه و درد ناشی از این عشق نیز اشاره می‌کند.