شمارهٔ ۳۳۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اخفتهست۷ بیت

نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ستبگوی بهر دلم، ای صبا، کجا خفته ست؟

درین غمم که مبادا گره به تار بودبر آن حریر که آن یار بی وفا خفته ست

بیا بگوی که باز از چه زنده ای و هنوزمگر که فتنه آن چشم پر بلا خفته ست؟

مخسپ ایمن کز گور عاشقان آوازهمی رسد که مپندار خون ما خفته ست

کسی که دعوی بیداری خرد کرده ستبه یک نظاره تو دیده ام به جا خفته ست

به خانمان همه کس خواب زندگی داردجز آنکه او ز هم آغوش خود جدا خفته ست

حساب وصل مدان، خسروا، اگر شیرینبه خواب در بر فرهاد مبتلا خفته ست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی حالت عشق و دلتنگی شاعر است. شاعر از صبا (نسیم صبح) می‌خواهد که بگوید معشوقش کجا خوابیده است. او در میان غم خود نگران است که مبادا به حالتی مبهم گرفتار شود. شاعر از زیبایی و خطر چشم معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که خون عاشقان همواره در حال جوشش است. او به کسانی که از بیداری صحبت می‌کنند اشاره می‌کند و می‌گوید که در یک نگاه به معشوق، خواب را فراموش کرده است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دیگران نیز در خواب زندگی می‌کنند، به جز معشوق که از او جدا مانده است. شعر به نوعی به پیچیدگی‌های عشق و جدایی می‌پردازد.