شمارهٔ ۳۳۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایینیست۷ بیت

بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیسترها مکن که دلم را ز غم رهایی نیست

دلم ببردی و گر سر جدا کنی ز تنمبه جان تو که دلم را سر جدایی نیست

بریز جرعه که هنگامه غمت گرم استبگیر باده که هنگام پارسایی نیست

اگر ربوده به زلف تو شد دلم چه عجبچو کار زلف تو، الا که دلربایی نیست

بر آب دیده روانی تو همی خواهماگر چه آب مرا بر درت روایی نیست

مرا بپرسی کاخر مرا ز تو غم نیستاگر نیایی هست و اگر بیایی نیست

به بنده خسرو بوسی بده مکن حکمتکه بنده نیز حکیم است، اگر سنایی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد جدایی و عشق عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او اظهار می‌کند که تحمل دوری از معشوق را ندارد و نمی‌تواند از غم جدایی رهایی یابد. شاعر می‌گوید که حتی اگر سر او را از تنش جدا کنند، باز هم دلی برای جدایی ندارد. او برای فراموشی غم معشوق، از نوشیدنی‌ها می‌خواهد و به رنج خود اشاره می‌کند. همچنین به زیبایی‌های معشوق و تاثیر زلف او بر دل اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ خوشی و آرامشی وجود ندارد. در نهایت، شاعر نسبت به احساسات درونی‌اش و نسبت به کارهای معشوق، نوعی ناامیدی و سردرگمی را نشان می‌دهد.