شمارهٔ ۳۳۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمنیست۸ بیت

چه داغهاست که بر سینه فگارم نیستچه دردهاست که بر جان بی قرارم نیست

دلم ز کوشش خون گشت و کام دل نرسیدچه سود دارد بخشش، چو بخت یارم نیست

به خاک کوی بسازم، چو خاک یار نیمبر آستانه بمیرم چو پیش بارم نیست

خوشم به دولت خواری و ملک تنهاییکه التفات کسی را به روزگارم نیست

مرا مپرس که در دم نهان نخواهد ماندکه اعتماد برین چشم اشکبارم نیست

نفس به آخرم آمد، ازان دهی سخنی!که بهر کوی عدم هیچ یادگارم نیست

ملامتش رسد از خونم، این همی کشدموگرنه بیم ز شمشیر آبدارم نیست

ز بس که در دل خسرو سواریش ننشستبه عمر یک نفسی بر پی غبارم نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس درد و رنج عمیق شاعر است که به زندگی سخت و ناامیدی‌هایش اشاره می‌کند. شاعر از داغ‌ها و زخم‌هایی صحبت می‌کند که در دل دارد، اما هیچ کس نیست که به او دلجویی کند. او از ناکامی در رسیدن به آرزوهایش و یأس از بخشش‌هایی که بخت یار او نیست، سخن می‌گوید. احساس تنهایی و بی‌کسی او را به جایی می‌کشاند که حتی مایل است بر آستان یار بمیرد ولی در نهایت هیچ چشم‌امیدی به زندگی ندارد. در کل، شعر آکنده از حس ناامیدی و تلخی در مواجهه با زندگی و عشق ناکام است.