شمارهٔ ۳۱۵
از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایستدل باشد ار ز نرخ کبابت کبابه ایست
هر دل که در تنی به هوایی مقید استدل نیست آن که شاهدی اندر نقابه ایست
ناخوش تر است بوی تو هر چند کز غروربر گلخنت ز مشک و ز عنبر گلابه ایست
ای آنکه آب خوش خوری از تشنگی فسقباقی ز آبخورد تو بانگ شرابه ایست
وه وه که تا بلند کنی ز اطلس فلکدر پای آن بلند قدم پای تابه ایست
رهبر ز شوق گیر که جایی رسی، از آنکدنیاست غول رهزن و عالم خرابه ایست
در زنده عیب زنده دلان نیست خود به نقصدر آب خضر، اگر چه گلش آفتابه ایست
از شیشه سپهر طلب می که در صفتبر وی فرشته هم چو مگس بر قرابه ایست
خسرو کجات صورت معنی دهد جمالز آیینه دلی که سیه همچو تابه ایست