شمارهٔ ۲۹۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انگرفت۷ بیت

لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفتصبر گریز پای سر اندر جهان گرفت

گفتی که ترک من کن و آزاد شو ز غمآسان به ترک همچو تویی چون توان گرفت

ای آشنا که گریه کنان پند می دهیآب از برون مریز که آتش به جان گرفت

نظاره هم نکرد گه سوختن مراآن کس که آتشم زد و از من کران گرفت

در طوق بندگیش رود دل به عاقبتهر فاخته که خدمت سرو روان گرفت

اکنون که تازیانه هجران کشید دلجان رمیده را که تواند عنان گرفت؟

خسرو کز اوست تشنه شمشیر آبدارز آتش چه غم که دشمنش اندر زبان گرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و عذابی که به واسطه آن متحمل می‌شود، صحبت می‌کند. عشق به دلش حمله کرده و صبر را از او گرفته است. او به محبوبش می‌گوید که اگر می‌خواهد او را ترک کند، این کار آسان نیست و او توان رفتن را ندارد. همچنین، شاعر به آشناهایی که نصیحت می‌کنند اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که از اشک‌ریزی پرهیز کنند چون آتش عشق در جانش شعله‌ور شده است. شاعر به این نکته تأکید می‌کند که کسی که او را به این حالت رسانده، حتی نگاهی هم به او نینداخته است. در نهایت، او به وضع نابه‌سامان خود در اثر جدایی و هجران اشاره کرده و بیان می‌کند که در این شرایط، حتی دشمنش نیز نمی‌تواند او را تسکین دهد.