شمارهٔ ۲۹۲
ای غمزه زن که تیر جفا در کمان تستآهسته تر، که دست دلم در عنان تست
بنمای رخ که شاد برانم ز دیدنتروزی دو سه که غمزده میهمان تست
جانها به باد داد که دایم شکسته بادآن گیسویی که بر سر سرو روان تست
داغی ست از شراره آه کسی مگرخال سیه که بر رخ چون ارغوان تست
گر هر زمان به خانه دیگر شوی به نازمی زیبدت که مر همه عالم از آن تست
زان می زیم که بر دهن انگشتری نهمشبها و این خیال برم کان دهان تست
گفتم بکش که باز رهم، ناوک مژهبنمود و گفت این همه از بهر جان تست
فریاد خسرو ار شنوی شب به کوی خویشرنجه مشو که فاخته بوستان تست