شمارهٔ ۲۸۷
بیرون میا ز پرده که ما را شکیب نیستاینک بلند گفتمت، از کس حجیب نیست
تا پای در رکاب لطافت نهاده ایاشکم کدام روز که پا در رکیب نیست
پیش رخت که بر ورق لاله خط کشیدگر دفتر گل است که هم در حسیب نیست
دل با رخت چگونه نگردد فریفته؟از صورت تو چیست که آن دلفریب نیست؟
چون دل ز دست رفت که راه امید بودبر چشم تست دیگر و بر کس عتیب نیست
میلی نمی کند سوی خسرو چو آب خضربا آنکه میل آب جز اندر نشیب نیست