شمارهٔ ۲۷۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: ست۹ بیت

ای که روی تو حیات جان استدیده جایت شده جای آنست

ماه را از رخ چون خورشیدتدر شب چاردهم نقصانست

سخن اندر لب تو دل ببرددل چه باشد، سخن اندر جان است

بی لبت هر لب لعلی که گزمسنگ ریزه به ته دندانست

ناتوانم، که غمت با من کردهر چه از جور و جفا بتوانست

سلک در گشت مرا ز آب دو چشمتار هر رشته که در دندانست

به گه گریه سواد چشممتیره، گویی که شب بارانست

گفتیم غم مخور و آسان گیراین به گفتن، صنما، آسانست

دور از شعله آه خسرو!که دلش سوخته هجرانست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او معشوق را به خورشید و ماه تشبیه می‌کند و می‌گوید که او باعث حیات و زندگی‌اش است. شاعر از غم و اندوهی که به خاطر دوری معشوق به او دست داده، شکایت می‌کند و می‌افزاید که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین لب‌های او شود. در نهایت، او تلاش می‌کند از غم خود بکاهد، ولی این کار برایش آسان نیست و تنها یادآوری غم دوری از معشوق را به تصویر می‌کشد.