شمارهٔ ۲۶۷
ای دهانت، چشمه آب حیاتشمع رویت آفتاب کاینات
تا دلم از شادی وصلت نمانداز کمند غم نمی یابم نجات
گریه را مپسند هر دم تا به کیپیش چشم از گریه جیحون و فرات
زاتش هجرت تن خاکی بسوختتا کدامین باد آرد سوی مات
هر که بی تو زنده ماند مرده بهجز وصالت نیست مقصود از حیات
گر ندیدی سبزه ای بر آب خضرگرد آن شکر ببین رسته نبات
بت پرستان گر ز تو آگه شوندیاد نارند از بتان سومنات
از شراب شب نشینان در خمارهات کأسا یا حبیبی بالغدات
همچو ذره در هوای مهر تونیست خسرو را دمی صبر و ثبات