شمارهٔ ۲۲۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ونرفت۹ بیت

باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفتتا شبم چون گذرد، روز ندانم چون رفت

مونسم نیست به جز گوشه غم بی تو، از آنکهر که آمد ز پی دیدن من محزون رفت

سر به بالین ننهادم ز فراق تو شبیکه نه تا روز به بالین ز دو چشمم خون رفت

این نثاریست که جز خاک قبولش نکندبر درت هر چه ازین دیده در مکنون رفت

دو خداوند به یک خانه موافق نبودتو درون آمدیم در دل و جان بیرون رفت

من نه تنهایم در عهد تو بیدل ماندهکه دل شهری ازان نرگس پر افسون رفت

مرگ فرهاد نه آن بود هلاک شیرینکه برایشان ز جدایی غم و درد افزون رفت

کشتن این بود که شیرین سوی فرهاد گذشتمردن آن بود که لیلی به سر مجنون رفت

همه را داغ کند یا رب و در او نرسدیا رب خسرو کز دست تو بر گردون رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد فراق و جدایی سخن می‌گوید. او شب‌ها را بدون خواب می‌گذراند و می‌نالد که تنهایی‌اش را تنها با غم عاشقانه‌اش پر کرده است. هر کس که به دیدنش می‌آید، غمناک می‌رود و او از فراق محبوبش به شدت می‌سوزد. شاعر اشاره می‌کند که غم و درد جدایی به مراتب بیشتر از مرگ محبوبان مشهور است و حسرت و از دست دادن عشق واقعی را در قالب داستان‌های لیلی و مجنون و فرهاد و شیرین به تصویر می‌کشد. او در نهایت به بی‌کسی خود در این غم و داغ جدایی اشاره می‌کند و ناله‌اش را به خدا می‌رسد.